Dyrektor Naczelny i Artystyczny Teatru Rozrywki
Dariusz Miłkowski urodził się w roku 1947 w Sopocie. Egzamin maturalny złożył w renomowanym sopockim Liceum Ogólnokształcącym im. Bolesława Chrobrego, po czym podjął studia w Politechnice Gdańskiej, na wydziale budowy maszyn, których jednak nie ukończył. W 1974 roku zdał egzaminy do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie, na wydział reżyserii dramatu.
W czasie studiów kilkakrotnie wyjeżdżał na kilkumiesięczne pobyty do Londynu, a doświadczenia i obserwacje z tych wyjazdów zaprocentowały szczególnie po podjęciu pracy w Teatrze Rozrywki. Jego debiutem było przedstawienie E. Vesphala „Te twoje chmury” na scenie „Miniatura” Teatru im. J. Słowackiego w Krakowie (warsztat reżyserski). Przedstawienie dyplomowe („Czarny romans” Władysława Terleckiego) zrealizował w Poznaniu już jako etatowy reżyser Teatru Polskiego.
Etatowo był także związany z Teatrem Muzycznym w Gdyni („Piraci z Penzancy” Gilberta & Sullivana), Teatrem Polskim we Wrocławiu („Pieszo” Sł. Mrożka, „Damy i huzary” A. Fredry, „Powrót posła” J. U. Niemcewicza). Współpracował z Teatrem W. Siemaszkowej w Rzeszowie, Teatrem Powszechnym w Łodzi oraz Teatrem Wybrzeże w Gdańsku. W Warszawie zrealizował opery dziecięce „Mały kominiarczyk” i „Potop Noego” B. Brittena oraz „Amahl i nocni goście” G. Menottiego z udziałem uczniów American School of Warner i profesjonalnych wykonawców dorosłych. W 1983 roku zrealizował dla Ośrodka Telewizji w Katowicach sztukę G. Gorina pt. „Retro”.
W latach 1982-1992 pracował jako starszy wykładowca we wrocławskiej filii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie, prowadząc zajęcia ze scen współczesnych i elementarnych zadań aktorskich.
W lutym 1984 roku został kierownikiem artystycznym Teatru Rozrywki (wówczas Music Hall Telewizji Polskiej w Chorzowie), a z dniem jego przekształcenia w Państwowy Teatr Rozrywki (1.01.1985) objął także funkcję dyrektora naczelnego, którą pełni do dziś.
Jest także jednym z założycieli i od kilku kadencji członkiem Zarządu Stowarzyszenia Dyrektorów Teatrów.
Od początku swej pracy w Chorzowie, Dariusz Miłkowski konsekwentnie realizował ideę współczesnego teatru muzycznego, podkreślając znaczenie nie tylko muzyki ale także reżyserii i aktorstwa w tym gatunku teatralnym. Zaprocentowało to stworzeniem bardzo stabilnego i profesjonalnego zespołu, w którym nie ma archaicznego podziału na balet, chór i solistów.
Za jego dyrekcji Teatr Rozrywki stał się pośrednikiem między publicznością śląską a ośrodkami teatralnymi i teatrami polskimi i zagranicznymi.
Na scenie Teatru Rozrywki prezentowano gale i ważniejsze koncerty kolejnych wrocławskich Przeglądów Piosenki Aktorskiej, najwybitniejsze realizacje teatrów z całej Polski (stała współpraca z Teatrem Polskim i Teatrem Powszechnym z Warszawy, prezentacji spektakli scen Krakowa, Wrocławia i Poznania) oraz indywidualnych twórców (Milva, Bułat Okudżawa, Hanna Schygulla, Zbigniew Zapasiewicz, Gustaw Holoubek, Jan Englert, Ewa Demarczyk, Michał Bajor, Krystyna Janda i in.) Teatr Rozrywki gościł również księdza profesora Józefa Tischnera, Sławomira Mrożka i Krzysztofa Pendereckiego, konsekwentnie realizując ideę żywego kontaktu z wielkimi osobowościami szeroko pojętej kultury narodowej.
Oblicze artystyczne Teatru Rozrywki – tworzone przede wszystkim przez Dyrektora – określa jednak przede wszystkim repertuar własny. Miały tu miejsce polskie prapremiery widowisk muzycznych i musicali (m.in. „Dzisiaj wielki bal w Operze” J. Tuwima, „Kat i błazen” J. Wericha, „Czarodziej z krainy Oz” F. L. Bauma, „Evita” A. L. Webbera, „Pocałunek kobiety-pająka” J. Kandera, „The Rocky Horror Show” R. O'Briena, „The Canterville Ghost” J. Williamsa, „Dyzma — musical” W. Młynarskiego czy „Rudolf Valentino” Z. Rudnickiej). Od kilku sezonów repertuar jest tworzony tak, by składać się w dużej mierze z wystawień prapremierowych. Przykładem – "Terapia Jonasza" J. Bończyka i Z. Krzywańskiego, "Czarodziejka z Harlemu" I. Villqista, "Zobacz Alicjo" K. Aleksander-Kmieć, czy "Jekyll & Hyde" F. Wildhorna, "Lady Day – Billie Holiday" L. Robertsona oraz "Producenci" M. Brooksa (wszystkie trzy spektakle to prapremiery polskie).
W uzupełnieniu dużych widowisk muzycznych, w repertuarze zawsze znajdowały się propozycje bardziej kameralne — niegdyś był to m.in. cykl przedstawień niemieckich ekspresjonistów (Heymann, Weill, Tucholsky), później opowieść o oberiutach — rosyjskich awangardystach, Ptasiek wg Williama Whartona oraz opowieści o Josephinie Baker czy Madame Therese, a także ciesząca się wielkim powodzeniem u publiczności, kameralna adaptacja „Zbrodni i kary” z Henrykiem Talarem i Maciejem Stuhrem.
Wielkim wydarzeniem artystycznym stał się swego czasu autorski spektakl Józefa Szajny „Ślady” z muzyką znakomitego śląskiego kompozytora Aleksandra Lasonia, prezentowany na wielu festiwalach w kraju i za granicą.
Ogromnym uznaniem publiczności cieszyły się światowe przeboje musicalowe, takie jak „Opera za trzy grosze”, „Ocean niespokojny”, „Cabaret” i „Człowiek z La Manchy”, czy „The Rocky Horror Show”. Dziś Teatr Rozrywki ma na afiszu najsłynniejsze musicale światowe, takie jak "Skrzypek na dachu", "Jesus Christ Superstar „West Side Story”, „Rent”, "Oliver!", "Jekyll & Hyde" i "Producenci".
Spektakle przyjmowane są z entuzjazmem również podczas występów gościnnych Teatru Rozrywki, który odwiedza corocznie wiele znaczących scen Polski, regularnie pojawia się na festiwalach w Brnie i Zlinie, a ostatnio równiez na Festiwalu Teatrów Muzycznych w Gdyni.
Dariusz Miłkowski wyreżyserował w Teatrze Rozrywki następujące przedstawienia: „Nikiformy” (1984), „Księżniczka Turandot” (1986 i 1993), „Apetyt na czereśnie” (1987), „Czarodziej z Krainy Oz” (1991), „Pastorałka” (1995), „Ocean Niespokojny” (1998) oraz „Pan Plamka i jego kot” (2001), „Shirley Valentine” (2003), "Canterville Ghost" (2006) oraz "Na końcu tęczy" (2008). Objął opieką reżyserską spektakl „Ptasiek” (1998). Reżyserowane przez Dariusza Miłkowskiego przedstawienie „Pan Plamka i jego kot” zostało nagrodzone na VIII Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej (2002).
W 1991 roku otrzymał Złotą Maskę za „wypracowanie kształtu artystycznego repertuaru Teatru Rozrywki oraz bogatą i zróżnicowaną działalność impresaryjną”. Jest również laureatem Nagrody Prezydenta Chorzowa w dziedzinie kultury (1997).
W sierpniu 2008 r. Loża Śląska Business Center Club uhonorowała Dariusza Miłkowskiego CEZAREM – Statuetką Specjalną „za wkład i kreowanie nowych sposobów prowadzenia instytucji artystycznej".
W marcu 2009 Dariusz Miłkowski został uhonorowany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Srebrnym Medalem "Zasłużony Kulturze GLORIA ARTIS".
26 marca 2010 r. w Teatrze Muzycznym CAPITOL ogłoszono werdykt jurorów 31. Przeglądu Piosenki Aktorskiej. Kapituła im. Aleksandra Bardiniego przyznała Nagrodę – Dyplom Mistrzowski oraz statuetkę Tukana – Dariuszowi Miłkowskiemu.
9 kwietnia 2010 r. redakcja "Polska. Dziennik Zachodni" jak co roku przyznała Miody i Chrzany. Jeden z trzech Miodów (czyli nagrody dla osób i instytucji, dzięki którym o Śląsku mówi się dobrze i dużo) przyznano Dariuszowi Miłkowskiemu.
Dariusz Miłkowski jest również Honorowym Członkiem ZASP, a od 27 maja 2010 (na mocy uchwały Rady Miasta Chorzowa) – Honorowym Obywatelem Miasta Chorzowa.
