DOROTA ROQUEPLO
Absolwentka Ecole International Arts de la mode.
Projektuje kostiumy m.in. dla teatru telewizji. Wśród ostatnich realizacji znalazły się kostiumy do spektakli: „Mizerykordia” J. Niemczuka (reż. J. Zaorski), „Związek otwarty” D. Fo i F. Rome (reż. K. Janda), „Co nie jest snem” E. Rylskiego (reż. K. Zaleski), „Moja córka, moja miłość” J. C. Sussfeld (reż. L. Wosiewicz), „Klub Kawalerów” M. Bałuckiego (reż. K. Janda), „Ogień w głowie” M. Von Mayerburga (reż. P. Łazarkiewicz), „Srebrny deszcz” P. Huelle (reż. J. Krysiak) i „Złodziejki chleba” E. Lachnit (reż. N. Koryncka-Gruz).
Kostiumy Doroty Roqueplo wykorzystano w filmach: „E=mc2”, „Poranek kojota” i „Chłopaki nie płaczą” (wszystkie w reż. O. Lubaszenko), „Tam, gdzie żyją Eskimosi” T. Wiszniewskiego, „Żółty szalik” J. Morgensterna, „Na koniec świata” M. Łazarkiewicz, „O dwóch takich co nic nie ukradli” L. Wylężałka, „Operacja Samum” W. Pasikowskiego, „U Pana Boga za piecem” J. Bromskiego, „300 mil do nieba” M. Dejczera i in.
W 1995 roku na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni otrzymała nagrodę za kostiumy do filmu „Prowokator” K. Langa, a w roku 2004 – za kostiumy do filmu „Pręgi” M. Piekorz i „Mój Nikifor” K. Krauze.
Współpracuje również z teatrami, m.in. Teatrem Powszechnym w Warszawie. W Teatrze Rozrywki zaprojektowała kostiumy do sztuki „Rumbugiługi czyli nie zapominaj sióstr Andrew” w reżyserii Michała Ratyńskiego (2002), „Po latach o tej samej porze” w reżyserii Zdzisława Wardejna (2003) oraz „West Side Story” (2006).
Rok 2005 zaowocował kostiumami do filmów „Francuski numer” R. Wichrowskiego, „Kto nigdy nie żył” A. Seweryna i „Plac Zbawiciela” K.Krauze i J. Kos. Dorota Roqueplo z wielką przyjemnością wspomina również charytatywną pracę (i jej efekt) przy „Kopciuszku” w reżyserii Krystyny Jandy, w którym aktorów zastąpili dziennikarze telewizyjni.
Absolwentka Ecole International Arts de la mode.
Projektuje kostiumy m.in. dla teatru telewizji. Wśród ostatnich realizacji znalazły się kostiumy do spektakli: „Mizerykordia” J. Niemczuka (reż. J. Zaorski), „Związek otwarty” D. Fo i F. Rome (reż. K. Janda), „Co nie jest snem” E. Rylskiego (reż. K. Zaleski), „Moja córka, moja miłość” J. C. Sussfeld (reż. L. Wosiewicz), „Klub Kawalerów” M. Bałuckiego (reż. K. Janda), „Ogień w głowie” M. Von Mayerburga (reż. P. Łazarkiewicz), „Srebrny deszcz” P. Huelle (reż. J. Krysiak) i „Złodziejki chleba” E. Lachnit (reż. N. Koryncka-Gruz).
Kostiumy Doroty Roqueplo wykorzystano w filmach: „E=mc2”, „Poranek kojota” i „Chłopaki nie płaczą” (wszystkie w reż. O. Lubaszenko), „Tam, gdzie żyją Eskimosi” T. Wiszniewskiego, „Żółty szalik” J. Morgensterna, „Na koniec świata” M. Łazarkiewicz, „O dwóch takich co nic nie ukradli” L. Wylężałka, „Operacja Samum” W. Pasikowskiego, „U Pana Boga za piecem” J. Bromskiego, „300 mil do nieba” M. Dejczera i in.
W 1995 roku na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni otrzymała nagrodę za kostiumy do filmu „Prowokator” K. Langa, a w roku 2004 – za kostiumy do filmu „Pręgi” M. Piekorz i „Mój Nikifor” K. Krauze.
Współpracuje również z teatrami, m.in. Teatrem Powszechnym w Warszawie. W Teatrze Rozrywki zaprojektowała kostiumy do sztuki „Rumbugiługi czyli nie zapominaj sióstr Andrew” w reżyserii Michała Ratyńskiego (2002), „Po latach o tej samej porze” w reżyserii Zdzisława Wardejna (2003) oraz „West Side Story” (2006).
Rok 2005 zaowocował kostiumami do filmów „Francuski numer” R. Wichrowskiego, „Kto nigdy nie żył” A. Seweryna i „Plac Zbawiciela” K.Krauze i J. Kos. Dorota Roqueplo z wielką przyjemnością wspomina również charytatywną pracę (i jej efekt) przy „Kopciuszku” w reżyserii Krystyny Jandy, w którym aktorów zastąpili dziennikarze telewizyjni.
