ANDRZEJ LIPSKI
Dyrektor Naczelny i Artystyczny Teatru Nowego w Zabrzu od października 1999 r. Ukończył Wydział Aktorski krakowskiej PWST w 1973 roku. W tym samym otrzymał angaż do Teatru Nowego w Zabrzu, w którym podczas 30-letniej pracy zagrał ponad 100 ról. Wpływ na całą jego drogę aktorską wywarł dyrektor Mieczysław Daszewski. Debiutował rolą Kleanta w jego przedstawieniu „Skąpca”. U Daszewskiego zdobywał warsztat aktorski w bardzo różnorodnym repertuarze. Grał role w sztukach A. Fredry: Gucia w „Ślubach panieńskich”, Birbanckiego w „Dożywociu”, w klasyce europejskiej: Trieplewa w „Mewie” A. Czechowa, Chlestakowa w „Rewizorze” M. Gogola. Zarówno jako wykonawca głównych ról w spektaklach muzycznych (Janosik w „Na szkle malowane”, Karol w „Nowym Don Kichocie”, Charinus w „Kupcu” i Francik w „Weselu na Górnym Śląsku”), jak i asystent reżysera („Volpone”), uczył się od dyrektora Daszewskiego – w jaki sposób należy realizować komedie muzyczne.
Sporym uzupełnieniem warsztatu aktorskiego były sztuki współczesne Sławomira Mrożka: „Polowanie na lisa” (Kogut), „Tango” (Artur), „Na pełnym morzu” (Mały Rozbitek), „Pieszo” (Superiusz) i „Emigranci” (AA). Był asystentem reżysera Daszewskiego przy m.in. „Ryszardzie III” W. Szekspira i „Balladynie” J. Słowackiego, w których zagrał też role Richmonda i Kostryna. Ważny etap stanowiły role: tytułowa w „Jaśnie pan Nikt” Lope de Vegi, hrabiego Henryka w „Nie-Boskiej komedii” Z. Krasińskiego, Moebiusa w „Fizykach” F. Dürrenmatta i von Stroopa w „Rozmowach z katem” M. Moczarskiego.
W 1992 roku wyreżyserował w Teatrze Nowym „Lorda z walizki” O. Wilde\'a; w 1993 – „Powrót posła” J.U. Niemcewicza; w 1995 – „Skąpca” Moliera.
Od 1974 roku współpracuje z Filharmonią Śląską. Początkowo były to audycje chopinowskie, potem koncerty, aż po udział z filharmonikami w festiwalach Warszawska Jesień i Vratislavia Cantans.
Ciągłe kontakty z Radiem Katowice owocowały m.in. archiwalnymi nagraniami „Niezapomnianych stronic”, wieloma słuchowiskami, audycjami poetyckimi „Mikrofon i muzy” i promocją na antenie poetów śląskich. W Telewizji Katowice zagrał m.in. Kawalera D\'Esparge w „"Pannie Tutli-Putli” Witkacego, Gustawa Morcinka w „Listach spod morwy” i role w jednoaktówkach J. Haska.
Grał w kilku filmach, m.in. Gustawa Morcinka w „7 zegarkach Gustawa” A. Halora oraz alter ego tegoż reżysera w jego filmie autorskim „Ulica, o której trochę wiem”.
W 1994 roku w zabytkowej masztalni zamku w Starych Tarnowicach wyreżyserował „Szkołę Błaznów” Michela de Ghelderode, która nagrodzona została Złotą Maską ’95.
Od 1.04.1997 do 23.12.1997 pełnił funkcję Dyrektora Artystycznego Teatru Nowego w Zabrzu.
W lutym 1998 roku zaangażował się do Teatru Zagłębia w Sosnowcu. Zagrał tam Cara w „Kordianie” J. Słowackiego, Brown’a w „Operze za trzy grosze” Brechta, Niesczastlicewa w „Lesie” Ostrowskiego. Za rolę Cara otrzymał w roku 1999 Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki oraz Zarządu Głównego ZASP.
W październiku 1999 roku otrzymał nominację na stanowisko Dyrektora Naczelnego i Artystycznego Teatru Nowego w Zabrzu. Po powrocie do Zabrza zagrał J.S. Bacha w „Kolacji na cztery ręce”, Orgona w sztuce „Tartuffe” Moliera, Konarskiego w „Rozmowach z Niną” i Wojewodę w „Wampirze” W. Tomczyka.
Złote Maski: w 1988 r. – za rolę tytułową w sztuce Lope de Vegi „Jaśnie pan Nikt”, w 1991 r. – za rolę Superiusza w „Pieszo” Sławomira Mrożka, w 1995 r. – za reżyserię „Szkoły błaznów” Michaela de Ghelderode.
Dyrektor Naczelny i Artystyczny Teatru Nowego w Zabrzu od października 1999 r. Ukończył Wydział Aktorski krakowskiej PWST w 1973 roku. W tym samym otrzymał angaż do Teatru Nowego w Zabrzu, w którym podczas 30-letniej pracy zagrał ponad 100 ról. Wpływ na całą jego drogę aktorską wywarł dyrektor Mieczysław Daszewski. Debiutował rolą Kleanta w jego przedstawieniu „Skąpca”. U Daszewskiego zdobywał warsztat aktorski w bardzo różnorodnym repertuarze. Grał role w sztukach A. Fredry: Gucia w „Ślubach panieńskich”, Birbanckiego w „Dożywociu”, w klasyce europejskiej: Trieplewa w „Mewie” A. Czechowa, Chlestakowa w „Rewizorze” M. Gogola. Zarówno jako wykonawca głównych ról w spektaklach muzycznych (Janosik w „Na szkle malowane”, Karol w „Nowym Don Kichocie”, Charinus w „Kupcu” i Francik w „Weselu na Górnym Śląsku”), jak i asystent reżysera („Volpone”), uczył się od dyrektora Daszewskiego – w jaki sposób należy realizować komedie muzyczne.
Sporym uzupełnieniem warsztatu aktorskiego były sztuki współczesne Sławomira Mrożka: „Polowanie na lisa” (Kogut), „Tango” (Artur), „Na pełnym morzu” (Mały Rozbitek), „Pieszo” (Superiusz) i „Emigranci” (AA). Był asystentem reżysera Daszewskiego przy m.in. „Ryszardzie III” W. Szekspira i „Balladynie” J. Słowackiego, w których zagrał też role Richmonda i Kostryna. Ważny etap stanowiły role: tytułowa w „Jaśnie pan Nikt” Lope de Vegi, hrabiego Henryka w „Nie-Boskiej komedii” Z. Krasińskiego, Moebiusa w „Fizykach” F. Dürrenmatta i von Stroopa w „Rozmowach z katem” M. Moczarskiego.
W 1992 roku wyreżyserował w Teatrze Nowym „Lorda z walizki” O. Wilde\'a; w 1993 – „Powrót posła” J.U. Niemcewicza; w 1995 – „Skąpca” Moliera.
Od 1974 roku współpracuje z Filharmonią Śląską. Początkowo były to audycje chopinowskie, potem koncerty, aż po udział z filharmonikami w festiwalach Warszawska Jesień i Vratislavia Cantans.
Ciągłe kontakty z Radiem Katowice owocowały m.in. archiwalnymi nagraniami „Niezapomnianych stronic”, wieloma słuchowiskami, audycjami poetyckimi „Mikrofon i muzy” i promocją na antenie poetów śląskich. W Telewizji Katowice zagrał m.in. Kawalera D\'Esparge w „"Pannie Tutli-Putli” Witkacego, Gustawa Morcinka w „Listach spod morwy” i role w jednoaktówkach J. Haska.
Grał w kilku filmach, m.in. Gustawa Morcinka w „7 zegarkach Gustawa” A. Halora oraz alter ego tegoż reżysera w jego filmie autorskim „Ulica, o której trochę wiem”.
W 1994 roku w zabytkowej masztalni zamku w Starych Tarnowicach wyreżyserował „Szkołę Błaznów” Michela de Ghelderode, która nagrodzona została Złotą Maską ’95.
Od 1.04.1997 do 23.12.1997 pełnił funkcję Dyrektora Artystycznego Teatru Nowego w Zabrzu.
W lutym 1998 roku zaangażował się do Teatru Zagłębia w Sosnowcu. Zagrał tam Cara w „Kordianie” J. Słowackiego, Brown’a w „Operze za trzy grosze” Brechta, Niesczastlicewa w „Lesie” Ostrowskiego. Za rolę Cara otrzymał w roku 1999 Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki oraz Zarządu Głównego ZASP.
W październiku 1999 roku otrzymał nominację na stanowisko Dyrektora Naczelnego i Artystycznego Teatru Nowego w Zabrzu. Po powrocie do Zabrza zagrał J.S. Bacha w „Kolacji na cztery ręce”, Orgona w sztuce „Tartuffe” Moliera, Konarskiego w „Rozmowach z Niną” i Wojewodę w „Wampirze” W. Tomczyka.
Złote Maski: w 1988 r. – za rolę tytułową w sztuce Lope de Vegi „Jaśnie pan Nikt”, w 1991 r. – za rolę Superiusza w „Pieszo” Sławomira Mrożka, w 1995 r. – za reżyserię „Szkoły błaznów” Michaela de Ghelderode.
