TRANS-ATLANTYK - Kompania Teatr/ Teatr Provisorium

TRANS-ATLANTYK

wg powieści Witolda Gombrowicza

 Kompania Teatr/ Teatr Provisorium

reżyseria: Janusz Opryński, Witold Mazurkiewicz

 scenografia:  Jerzy Rudzki

 wykonanie: Tomasz Bułhak, Jarosław Rudnicki, Jan Piotr Szamryk

 malowidła na płótnach: Ewa Gębka

 muzyka: Krzesimir Dębski

 światło i dźwięk: Jan Piotr Szamryk

 obsada: Jacek Brzeziński, Witold Mazurkiewicz, Jarosław Tomica, Michał Zgiet, Rafał Sadownik

 Premiera spektaklu odbyła się w ramach Roku Gombrowiczowskiego, na IX Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym "Konfrontacje Teatralne". "Trans-Atlantyk", podobnie jak wcześniejsza „Ferdydurke” i "Do piachu" to spektakle przeprowadzające swoistą wiwisekcja problemu polskości, naszych narodowych cech i przywar.

 ...Inscenizacja Witolda Mazurkiewicza i Janusza Opryńskiego za pomocą prostych a zarazem szalenie teatralnych środków pokazuje zderzenie dwóch żywiołów, które budują świat Trans-Atlantyku - polskiego i argentyńskiego. Świetna jest scenografia Jerzego Rudzkiego składająca się z palmy i krążącej wokół niej bryczki. (...)

 Opryński i Mazurkiewicz wydobywają z Trans-Atlantyku niezwykle dzisiaj aktualne zderzenie symboliki narodowej z seksualną. Przecież główną areną, na której manifestuje się obecnie polski patriotyzm i nacjonalizm, jest właśnie sfera obyczaju. Protesty przeciw marszom gejów i niemoralnym wystawom sztuki urastają dziś do batalii w obronie wartości narodowych, co wspaniale puentuje przedstawienie z Lublina.                                                                       (Roman Pawłowski, Gazeta Wyborcza)

  ...Trans-Atlantyk jest znakomitym przykładem oryginalnego aktorstwa, ale też niezwykłej roboty inscenizacyjno-adaptacyjnej. (...) Forma, jaką na scenie dały Trans-Atlantykowi “Provisorium” i “Kompania” to kalejdoskop zdarzeń o niespotykanej dynamice. Narodowy dramat zmienia się chwilami w imponujący, szaleńczy cyrk (...) zdaje się, że za chwilę wirująca wokół palmy bryczka gdzieś odleci z aktorami, a publiczność trwać będzie w bezruchu z rozdziawionymi ustami...

 ...Spektakl jest wysoce estetyczny, kusi swym pięknem teatralnym. (...) Czy coś uwiera w lubelskim Trans-Atlantyku? Chyba tylko świadomość, że zaraz się skończy…

(Grzegorz Józefczuk, Gazeta Wyborcza)

(#) — miejsca z częściowo ograniczoną widocznością
(*) — miejsca z bardzo ograniczoną widocznością