groteska o człowieku i machinie
Jest rok 2060. Pastwiska i dzika przyroda przestają istnieć, więc PAN, bóstwo opiekuńcze tychże, traci pracę. Jej/jego (tożsamość płciowa niezdefiniowana) nowe zajęcie to sianie paniki, która spowodować ma, że czas na nowo ruszy do przodu. Od dobrych kilku dekad stoi bowiem w miejscu i rozciąga się wszerz. Oprocentowania kredytów na syntetyczne palce rosną, turystyka piekielna kwitnie (w niebie jest za dużo papierologii), a na rynku protez syntetycznych panoszy się monopolista – Janusz Cybernetyka Exportowa sp. z o.o.
W centrum tego futurystyczno-dystopijnego uniwersum postawiona zostaje weteranka wojenna pani Watterson i toster – dar ojczyzny za poniesione straty. Absurd miesza się tu z pytaniami egzystencjalnymi, słowa, które utknęły w gardle, mogą udusić, a tosty potrzebują naprawdę dobrego powodu, by się upiec.
Z brawurą, celnością diagnozy i przepysznie groteskowym humorem młodzi twórcy kładą na szali wizję lepszego jutra i bezpieczeństwo status quo, stawiając pytania o granice konformizmu, wygody i przystosowania. „Elektryczne Protezy Janusz Cybernetyka Eksportowa – co, że kredyt drogi, przecież mogłeś nie mieć nogi!”.
reżyseria: Dominik Gorbaczyński
autorka tekstu, dramaturgia: Małgorzata Margarita Bieńkowska
choreografia: Magdalena Kawecka
scenografia, kostiumy, światło: Julia Zawadzka
muzyka: Maciej Bieniawski
multimedia, plakat: Otalia Łysakowska
asystent reżysera: Ewa Grysko
inspicjent: Artur Wacławek
Pani Watterson: Maria Meyer
prapremiera: 13 marca 2026 r.
Mała Scena
Dominik Gorbaczyński jest laureatem 2. edycji projektu WyspianKiss organizowanego przez Teatr Śląski im. St. Wyspiańskiego, a spektakl powstaje jako realizacja Nagrody Głównej przeglądu.
